بنده مىگويد : من نمىدانم ، منادى خداوند به او مىگويد : خداوند امر مىكند كه در ميان مردم فرياد بزن و خود را معرفى كن و بگو من فلان فرزند فلان و از فلان شهر هستم ، و اينك گناهان زيادى با خود آورده‌ام و در مقابل آن حسناتى ندارم ، و اينك اگر از كسى كمكى برمىآيد از من يارى كند ، زيرا من اكنون به آن نياز دارم . هنگامى كه اين مرد با فرياد استغاثه مىكند نخستين كسى كه به او پاسخ مىدهد على بن ابى طالب عليه السّلام مىباشد و مىگويد : لبيك اى كسى كه در محبت من مورد آزمايش قرار گرفتى و براى دشمنى با من مظلوم واقع شدى . بعد او را با طلب‌كارانش كه گروه زيادى هستند در حدود پانصد نفر مىباشند حاضر مىكنند و همه از وى شكايت دارند و حق خود را مىخواهند ، آنها مىگويند يا امير المؤمنين ما برادران مؤمن او هستيم و او به ما نيكى مىكرد و ما را احترام مىنمود و در معاشرت و رفتار خود با ما حسن سلوك داشت و به ما محبت و احسان مىنمود . اينك ما هم عبادت‌ها و طاعات خود را به او بخشيديم ، على عليه السّلام مىفرمايند حالا كه شما اعمال خود را به او بخشيديد پس چگونه وارد بهشت مىشويد ، مىگويند با رحمت واسعه خداوند كه شامل دوستانت مىگردد وارد بهشت مىگرديم اى برادر رسول خدا . در اين هنگام از طرف خدا نداء مىآيد اى برادر رسول خدا ، اين‌ها برادران مؤمن او هستند كه همه اعمال خود را به او بذل كردند و اينك تو چه مىخواهى به او بدهى ، و من بين او و گناهانش حكميت مىكنم و اينك او را بخاطر دوستى او با تو مىآمرزم . اما بين او و كسانى كه از وى طلب دارند و اينك از او شكايت مىكنند بايد در اين جا بين آنها را نيز اصلاح كنم ، على عليه السّلام ميفرمايند بار خدايا هر چه اراده كردى امر كن تا انجام دهم ، خداوند مىفرمايد اى على از او نزد طلب‌كارانش ضمانت كن و او را آزاد ساز .